©

De opkomst van Macron is nog verbijsterender dan die van Blair

Hij had niet eens een oude partij nodig om op de fundamenten daarvan een nieuwe op te bouwen

Elke avond om 20.30 het laatste nieuws en alvast zes artikelen uit de krant van morgen in uw mailbox? Schrijf u in voor onze gratis nieuwsbrief.

Twintig jaar en 37 dagen geleden, op 2 mei 1997, werd in Groot-Brittannië Tony Blair, nog net geen 44, gekozen als de nieuwe premier. Labour boekte de grootste overwinning sinds mensenheugenis en bezette in het Lagerhuis 419 van de 659 zetels. Blair zette in op krachtige modernisering, doopte zijn partij om tot New Labour en Groot-Brittannië tot Cool Britannia.

Het waren mooie tijden om correspondent in Londen te zijn: de euforie was overal en het gezapige Engeland bruiste van enthousiasme. Als het paradijs ergens zou ontstaan – met minder nam Blair geen genoegen – dan was het in Londen en wijde omstreken.

Net als Blair is Macron een links-liberaal die niet bleek wegtrekt van rechtse oplossingen

Een jaar later was de euforie voorbij en begon voor Blair het gewone leven als politicus, met alle problemen vandien. Cool Britannia was weer gewoon Naff Britannia geworden, Slonzig Brittannië. Niet dat Blair helemaal niks bereikte; maar de grote beloften die hij met zich had meegedragen Downing Street 10 in, de illusies van een nieuw, ander, beter, mooier land, waren een paar jaar na zijn aantreden grotendeels verdampt. De schitterend geformuleerde idealen (‘Groot-Brittannië, een baken voor de wereld!’) waren vermorzeld onder de molenstenen van de harde realiteit. Toen hij zijn land in 2003 de oorlog in Irak insleepte, was hij een ordinaire politicus geworden en was de Verlosser in geen velden of wegen meer te bekennen.

Twintig jaar en vijf dagen na Blairs historische zege kwam in Frankrijk Emmanuel Macron aan de macht. Net als Blair een links-liberaal die niet bleek wegtrekt van rechtse oplossingen. Net als Blair zou je hem iemand van wat destijds de Derde Weg heette kunnen noemen, die tussen liberalisme en sociaal-democratie in. Macron was bij zijn aantreden nog jonger dan Blair destijds, 39. Net als Blair met Chery heeft hij een inspirerende, invloedrijke en politiek geëngageerde echtgenote, Brigitte.

De razende opkomst van Macron is nog verbijsterender dan die van Blair

Macron heeft aangekondigd dat hij Frankrijk rigoureus zal moderniseren. Komend weekeinde is de eerste ronde van de parlementsverkiezingen en de verwachting is dat Macron na de tweede ronde, een week later, over een ruime meerderheid zal beschikken.

Daarna begint de periode van de inlossing, die van het Nouvelle France en misschien zelfs wel van Cool France.

De razende opkomst van Macron is nog verbijsterender dan die van Blair. Hij had niet eens een oude partij nodig om op de fundamenten daarvan een nieuwe op te bouwen, hij begon gewoon zijn eigen beweging. Minder dan zeven maanden geleden stelde hij zich kandidaat, met zijn En marche!, tegenwoordig LREM geheten.

Het is alsof Klaas Dijkhof (36) zich volgende maand zou losmaken van de VVD en zich bij de verkiezingen van juni 2018 (na de val van Rutte III) met zijn beweging Hier komt Klaas! een meerderheid in de Tweede Kamer zou verwerven, premier zou worden en zou aankondigen Nederland economisch en sociaal eens even helemaal ondersteboven te gooien en opnieuw in de steigers te zetten.

Het is de vraag hoe het Macron en zijn plannen zal vergaan. De cynicus zal wijzen op het lot van Blair (en dat van Obama), de helaasheid der dingen en de stugge werkelijkheid die zich per definitie verzet tegen verandering.

Vanaf ons terras in een dorp in de Provence kijk ik naar de Mont Ventoux. Je kunt je optimistisch voornemen er tegenop te fietsen, maar ver voor de top kom je erachter dat hij tegenwerkt, helemaal geen zin heeft zich te laten bedwingen en je het liefst met hoop en al zou vermoorden.

Maar, zo is het ook, soms lukt het en kom je boven.